Az én nevem Kovács Zsolt. 1983-ban születtem keletre a fővárostól, egy kedves kis városba,

 Szentendrén. Csodás gyermekorom volt, két nővérem van szóval mindig én voltam az édes kis öcsi. Nővéreim velünk éltek, míg fel nem nőttem. Édesapám rendőr főkapitány volt. Édesanyám varrónő. A tanulás könnyen ment és szeretem iskolába járni. Sok barátom volt, mindenkivel jóba voltam.

Továbbtanulásnál szüleim mindig mellettem álltak és segítek bármilyen akadály jött szembe. Kiskori álmom volt, hogy apám nyomdokaiba lépjek, és én is rendőr főkapitány lehessek. Egyetem egyik szemeszterét Berlinbe töltöttem, ahol rengeteg mindent átélhettem. Aztán tanulmányaimat kitűnőre zártam.

Sok széplánnyal találkoztam életem során, de meguntam a folytonos változást, amikor az én nagy szerelmem az én életembe lépet. Fenekestül felfordított mindent, és azóta is oda vagyok érte. egy kedves kis bálon találkoztunk. Aztán hamar elkezdtünk randevúzgatni. 2010-be kimondtuk a boldogító igent. Azóta életet adott két gyönyörű kis lánynak.

Életem első törése a munkahelyemen ért, amit nagyon nehezen tudtam feldolgozni. A beilleszkedés könnyen ment, de a főnök egyszerűen nem akarta elfogadni a jelenlétemet. Mindig megnehezítette a munkám és be akart mocskolni a kollégák előtt. Meglepetésként ért ez az egész hisz az életembe kevés probléma volt, amivel meg kellett volna küzdenem. Feleségem nagyon lelkiismeretesen próbált segíteni, átlendülni ezen az időszakomon, de egyszerűen nem ment nem tudtam aludni, enni. Teljesen berögződtem. Úgy éreztem egy megoldás van, ezért úgy cselekedtem, ahogy gondoltam, hogy a legjobb lesz. A sokszor átgondoltam mit tegyek de mindig ott lyukadtam ki ez a legjobb megoldás. Egyik bevetésünk elég veszélyessé vált. És a főnökömet lelőtték, láttam, de nem hívtam erősítést hagytam elvérezni.

Imádom a munkám és a kollégáim. Valóra váltottam az álmom ésédesapám újra büszke rám.

ကျွန်တော့်နာမည် Zsolt Kovács ကျွန်တော့်ကိုမြို့တော်ရဲ့အရှေ့ဘက်၊ ၁၉၈၃ မှာမွေးဖွားခဲ့တယ်။

 Szentendre ။ ကျွန်တော့်မှာအစ်မနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဒါကြောင့်ကျွန်တော်ဟာချစ်စရာကောင်းတဲ့ညီလေးလေးပါ။ အစ်မတွေကကျွန်တော်ကြီးပြင်းလာတဲ့အထိကျွန်မတို့နဲ့အတူနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အဖေကရဲအရာရှိတစ်ယောက်ပါ။ ငါ့အမိသည်ချုပ်ချုပ်ချုပ်ဖြစ်သည်။ သင်ယူရတာလွယ်ကူသွားတယ်၊ ငါကျောင်းတက်တာကိုနှစ်သက်တယ်။ ငါ၌များစွာသောသူငယ်ချင်းရှိ၏။

ကျွန်တော်ပညာရေးကိုဆက်လုပ်နေတုန်းမိဘတွေကအမြဲတမ်းကျွန်တော့်အနားမှာရှိနေပြီးအတားအဆီးတွေကိုကူညီပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အဖေခြေရာကိုနင်းပြီးရဲချုပ်ဖြစ်လာဖို့အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်။ ငါစာသင်ချိန်တစ်နှစ်လုံးဘာလင်တက္ကသိုလ်မှာနေပြီး၊ ငါအများကြီးတွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရတယ်။ ထိုအခါငါအကောင်းဆုံးလေ့လာမှုပြီးဆုံး။

ကျွန်တော့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးဆပ်ပြာများစွာကိုတွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်၏ကြီးမားသောချစ်ခြင်းမေတ္တာဘ ၀ သို့ရောက်သောအခါစဉ်ဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲခြင်းကိုပင်ငြီးငွေ့ခဲ့သည်။ သူမသည်အရာအားလုံးကိုဇောက်ထိုးလှည့်လိုက်ပြီးအဲ့ဒီအချိန်ကတည်းကငါရောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဘောလုံးနည်းနည်းလေးနဲ့ဆုံမိတယ် ပြီးတော့မကြာခင်မှာချိန်းတွေ့ခဲ့တယ်။ ၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင်ကောင်းကျိုးကိုကျွန်ုပ်တို့ကြေငြာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုအချိန်မှစ၍ လှပသောကလေးငယ်နှစ်ယောက်မွေးဖွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်ဘဝ၏ပထမဆုံးပြိုကွဲမှုသည်ကျွန်ုပ်၏အလုပ်ခွင်သို့ရောက်ရှိလာပြီးကျွန်တော်အခက်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပေါင်းစည်းမှုလွယ်ကူပေမယ့်သူဌေးကပဲငါ့ရှေ့မှာလက်ခံချင်ကြဘူး။ သူကကျွန်တော့်အလုပ်ကိုအမြဲတမ်းခက်ခဲအောင်လုပ်ပြီးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကိုညစ်ညမ်းစေချင်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာအခက်အခဲတွေနည်းနည်းပဲရှိတယ်လို့ဒီအရာတစ်ခုလုံးယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးကဒီအချိန်ကတည်းကကျွန်တော့်ကိုကူညီဖို့ကြိုးစားနေတာ၊ ဒါပေမယ့်ကျွန်တော်အိပ်လို့မရဘူး၊ စားလို့လည်းမရဘူး။ ငါကျောက်ချရပ်နားခဲ့သည်။ အဖြေတစ်ခုရှိတယ်လို့ခံစားရတယ်၊ ဒါကြောင့်ငါအကောင်းဆုံးလို့ထင်တဲ့အတိုင်းလုပ်ခဲ့တယ်။ ငါဘာလုပ်ရမှန်းစဉ်းစားဖူးပေမယ့်အကောင်းဆုံးသောအဖြေကိုအမြဲထုတ်ခဲ့တယ်။


ငါသည်ငါ့အလုပ်နှင့်ငါ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကိုချစ်၏။ ငါအိပ်မက်အကောင်အထည်ပေါ်လာပြီးငါ့ဖေဖေကငါ့ကိုပြန်ဂုဏ်ယူတယ်။